Dojście centralne do żyły, określane również jako centralny cewnik dożylny, ma postać długiej, cienkiej i giętkiej rurki. Cewnik wprowadza się do żyły przez nacięcie w skórze. Cewnik dojścia centralnego jest następnie przemieszczany dalej w świetle żyły, aż jego końcówka znajdzie się wewnątrz serca lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie.
Drugi koniec cewnika wystaje na zewnątrz ciała. Ten zewnętrzny koniec jest wyposażony w złącze. Złącze zapobiega wyciekom z cewnika oraz przedostawaniu się drobnoustrojów do organizmu.
Zespół opiekujący się dzieckiem może stosować złącze dojścia centralnego do żyły w celu podawania:
Za pomocą tego cewnika mogą być również pobierane próbki krwi do badań, takich jak morfologia krwi i badania biochemiczne krwi.
Zespół opiekujący się dzieckiem wyjmie cewnik dojścia centralnego, gdy nie będzie już potrzebny.
Port podskórny to centralny cewnik dożylny umieszczony w całości pod powierzchnią skóry. Leki są podawane przez port przy użyciu igły Hubera.
Wyróżnia się trzy rodzaje dojść centralnych do żyły:
Rodzaj założonego dojścia centralnego do żyły zależy od:
Dojście centralne do żyły zakłada się u dzieci, które są poważnie chore i wymagają długotrwałego leczenia. Zespół opiekujący się dzieckiem wytłumaczy rodzicowi lub opiekunowi, dlaczego dziecko wymaga założenia dojścia centralnego do żyły. Przed założeniem cewnika lekarz może wydać zalecenie NPO („nic doustnie”), co oznacza, że dziecko musi się wstrzymać od jedzenia i picia. W takim przypadku należy dopilnować, aby dziecko przestrzegało tego zalecenia.
Podczas procedury zakładania cewnika dziecko może być przytomne lub uśpione. Jeśli dziecko jest przytomne, zespół opiekujący się dzieckiem poda mu środek znieczulający skórę, aby zapobiec bólowi. W celu zaśnięcia na czas procedury, u niektórych pacjentów może zostać zastosowane znieczulenie ogólne.
Znieczulenie i zabiegi chirurgiczne zawsze wiążą się z pewnym ryzykiem. Zespół opiekujący się dzieckiem wyjaśni ryzyko i korzyści związane z zabiegiem chirurgicznym i znieczuleniem. Omówione zostaną również korzyści i ryzyko związane z założeniem dojścia centralnego do żyły.
Przyzwyczajenie się do obecności cewnika może zająć dziecku kilka dni. Poinformuj zespół opiekujący się dzieckiem, jeśli dziecko odczuwa jakikolwiek ból lub dyskomfort.
„Naprawdę nie podobało mi się, że nie mogłam brać prysznica, kiedy miałam cewnik centralny, ponieważ mam obsesję na punkcie zarazków. Brak tej swobody był więc dla mnie trudny. Ale cewnik był wygodny, ponieważ jest to o wiele łatwiejsze niż kłucie, zwłaszcza gdy jest się tak ospałym i po prostu nie czuje się dobrze”.
Jeśli dziecko zostanie wypisane do domu z założonym dojściem centralnym do żyły, zespół opiekujący się dzieckiem poinstruuje rodzica lub opiekuna, w jaki sposób pielęgnować to miejsce. Najlepszym rozwiązaniem jest przeszkolenie kilku członków rodziny w zakresie pielęgnacji cewnika. Zapytaj członka zespołu opiekującego się dzieckiem o wszelkie kwestie, które nie są do końca zrozumiałe.
Dziecko nie powinno brać udziału w aktywnościach, które mogłyby spowodować uszkodzenie cewnika, takich jak sporty kontaktowe i dynamiczne zabawy. Nie wolno również pływać ani dopuścić do zmoczenia miejsca założenia cewnika, ponieważ zwiększa to ryzyko zakażenia. Zapytaj zespół opiekujący się dzieckiem, co dziecko może, a czego nie może robić.
Należy zwracać uwagę na problemy związane z cewnikiem centralnym. Obejmują one zakażenia, tworzenie się skrzeplin i przemieszczanie się cewnika. Niektóre zakażenia, takie jak zakażenie krwi związane z obecnością centralnego cewnika dożylnego (ang. central line-associated bloodstream infection, CLABSI), mogą zagrażać życiu.
Obserwuj, czy nie pojawiają się oznaki infekcji, a w razie wątpliwości natychmiast skontaktuj się z lekarzem.
Dowiedz się więcej o centralnych cewnikach dożylnych i powiązanych z nimi kwestiach:
—
Data aktualizacji: Wrzesień 2023 r.