Dobrostan emocjonalny po chorobie

Większość pacjentów dobrze dostosowuje się do zmian w życiu spowodowanych nowotworem dziecięcym, zaburzeniami krwi lub innymi chorobami zagrażającymi życiu. Jednak pacjenci i osoby, które przeżyły chorobę, często borykają się z wyzwaniami związanymi z ich dobrostanem emocjonalnym.

Wyzwania po chorobie

Wyzwania, przed którymi mogą stanąć pacjenci po ciężkiej chorobie, są następujące:

• obawa przed nawrotem choroby;
• obawa, że pojawi się nowy problem lub inne schorzenia związane z leczeniem;
• niepokój lub obawy podczas oczekiwania na wyniki badań kontrolnych i badań przesiewowych;
• zmiany w wyglądzie ciała, jeśli stan pacjenta spowodował zmianę wyglądu fizycznego lub funkcjonowania organizmu.;
• zmiany w pewności siebie lub samoocenie 
• przewlekły ból lub inne ograniczenia zdrowotne;
• gniew lub poczucie urazy z powodu choroby nowotworowej lub konieczności poddania się leczeniu, podczas gdy inni tego nie doświadczyli;
• obawy dotyczące odmiennego traktowania przez przyjaciół, kolegów z klasy i współpracowników;
• obawy o potencjalną dyskryminację ze strony pracodawców;
• obawy związane z randkowaniem, małżeństwem i założeniem rodziny;

Zdrowe radzenie sobie

Każdy reaguje inaczej na wyzwania i problemy. O zdrowym radzeniu sobie mówimy wtedy, gdy osoba podejmuje kroki w celu zidentyfikowania problemu, zastanowienia się nad potencjalnymi rozwiązaniami, a następnie wypróbowania tych rozwiązań.

Aby poradzić sobie z niepokojem lub smutkiem, spróbuj:

• rozpoznać, kiedy pojawiają się te emocje;
• wykorzystać umiejętności i strategie radzenia sobie, aby pomóc sobie z nimi uporać; 
• zwrócić się o pomoc, jeśli emocje nasilają się, nie ustępują lub wpływają na codzienne czynności.

Oznaki niezdrowego radzenia sobie obejmują uciekanie się do szkodliwych nawyków, takich jak nadmierne spożywanie alkoholu, palenie tytoniu, zażywanie narkotyków i objadanie się. Osoby, które mają trudności z przystosowaniem się, mogą wycofywać się z relacji i sytuacji. Takie wybory dotyczące stylu życia mogą prowadzić do problemów fizycznych i emocjonalnych, które mogą wymagać pomocy medycznej. Wiele szpitali pediatrycznych zatrudnia psychologów, pracowników socjalnych i kapelanów , którzy mogą świadczyć usługi w zakresie zdrowia psychicznego lub zasugerować zasoby społecznościowe.

Kiedy szukać pomocy

Jeśli odczuwasz nieustanne uczucie niepokoju lub smutku, które trwa 2 tygodnie lub dłużej lub zakłóca codzienne czynności w domu, szkole lub pracy, zwróć się o pomoc do lekarza lub specjalisty ds. zdrowia psychicznego.

Inne możliwe objawy przedmiotowe i podmiotowe wskazujące na potrzebę pomocy mogą obejmować:

• zmiany apetytu i masy ciała;
• łatwość płaczu lub niemożność płaczu;
• ciągłe zmęczenie lub niski poziom energii;
• zbyt długi sen lub problemy ze snem;
• poczucie beznadziei lub myśli o śmierci, ucieczce lub samobójstwie;
• zwiększoną drażliwość;
• zmniejszone zainteresowanie czynnościami, które wcześniej sprawiały Ci przyjemność;
• niepożądane wspomnienia bolesnych lub niepokojących aspektów choroby lub leczenia;
• odczuwanie ogromnego strachu, zdenerwowania lub gniewu na myśl o swojej diagnozie;
• reakcje fizyczne związane z myślami o chorobie, takie jak przyspieszone bicie serca, duszności lub nudności;
• unikanie wizyt u lekarza;

Pacjenci mogą borykać się z różnymi wyzwaniami emocjonalnymi podczas leczenia i po jego zakończeniu. Porozmawiaj z lekarzem lub specjalistą ds. zdrowia psychicznego, aby dowiedzieć się, jakie zasoby mogą pomóc w utrzymaniu zdrowia emocjonalnego i dobrego samopoczucia. 

Powiązane treści