Porady nastolatków i młodych dorosłych dotyczące pisania o raku
Dr Trisha K. Paul, magister sztuki, jest lekarzem i pisarką. Jej badania koncentrują się na analizie wpływu medycyny narracyjnej, a konkretnie pisania i opowiadania historii, na dzieci chore na raka, ich rodziny i lekarzy.
Czy kiedykolwiek myślałeś⁄-aś o tym, żeby opisać swoje doświadczenia związane z rakiem?
Młodzi ludzie często są ciekawi opowiadania swojej historii. Wielu ma nadzieję, że dzielenie się swoimi doświadczeniami może pomóc innym nastolatkom i młodym dorosłym chorym na raka. Niektórzy chcą podzielić się tym, przez co przechodzą, aby inni mogli lepiej zrozumieć, jak to jest. Jednak większość nastolatków i młodych dorosłych nie wie, jak pisać o raku.
Podczas gdy niektórzy nastolatkowie i młodzi dorośli lubią prowadzić dzienniki lub pisać refleksyjne teksty, wielu młodych dorosłych komunikuje się głównie za pomocą wiadomości tekstowych lub postów w mediach społecznościowych. Pisanie oznacza po prostu układanie słów na stronie i nie ma w tym żadnej właściwej lub niewłaściwej metody.
Czasami myśl o pisaniu, zwłaszcza o raku, może wydawać się przytłaczająca. Być może nie wiecie, od czego zacząć lub jak opowiedzieć swoją historię.
Zapytaliśmy młodych ludzi, którzy brali udział w projekcie pisarskim Chronicling Cancer (ChronCan), jakie rady udzieliliby innym nastolatkom i młodym dorosłym chorym na raka, którzy rozważają podjęcie pisania.
Każdy z pisarzy, z którymi przeprowadziliśmy wywiad, mówił o tym, jak ważne jest zachęcanie nastolatków i młodych dorosłych chorych na raka do wyrażania siebie poprzez pisanie. Jak powiedział jeden z nastolatków: „Pisanie sprawia, że zwalniasz tempo, aby zastanowić się nad tym, co naprawdę dzieje się w twojej głowie. To jedna z najzdrowszych rzeczy, jakie możesz dla siebie zrobić”.
Poniżej przedstawiamy 5 rad dotyczących pisania, którymi nastolatki i młodzież chciały podzielić się z innymi młodymi ludźmi.
1. Bądź szczery(-a)
Nastolatki i młodzi dorośli zachęcali innych do szczerego opisywania swoich przemyśleń i osobistych doświadczeń w swoich tekstach. Jeden z piszących radził nastolatkom i młodym dorosłym, aby „nie upiększali rzeczywistości”, ponieważ „szczerość pomaga innym bardziej się z tobą utożsamiać”. Kilka osób uznało, że szczerość może pomóc czytelnikom lepiej zrozumieć, przez co przeszli nastolatkowie i młodzi dorośli.
„Rak nie jest ładny. Myślę, że tak jest lepiej. Szczerość pomaga.”
Wielu nastolatków i młodych dorosłych mówiło o tym, jak szczere pisanie o swojej chorobie nowotworowej pozwoliło im doświadczyć rozwoju osobistego. Jeden z piszących zastanawiał się nad tym, że „dzięki przejrzystości i mówieniu innym, że coś cię boli, stajesz się silniejszy, ponieważ wówczas ktoś może ci pomóc.”
2. Nie spiesz się
Nastolatki zachęcały innych do cierpliwości podczas pisania oraz do nieśpiesznego zastanawiania się nad tym, co napiszą. Jeden z piszących powiedział: „Nie odpowiadajcie na pytania zbyt szybko, ponieważ trzeba się nad nimi dobrze zastanowić”. Nastolatki i młodzi dorośli zachęcali również innych, aby „nie spieszyli się” z procesem pisania.
Podczas pisania może pojawić się wiele emocji. Młodzi ludzie zalecali innym, aby zwracali uwagę na swoje odczucia:
„Jeśli czują, że potrzebują przerwy – jeśli jest to dla nich zbyt przytłaczające – niech zrobią sobie przerwę.”
3. Pozyskaj więcej opinii
Kilku nastolatków i młodych dorosłych doceniło możliwość pisania listów do swoich bliskich. Członkowie rodziny pomagali młodym ludziom w fizycznym aspekcie pisania, np. pisząc za nich na klawiaturze.
Pisanie wraz z rodzicami lub rodzeństwem pomogło nastolatkom i młodym dorosłym przypomnieć sobie rzeczy, o których mogli zapomnieć, dotyczące swoich doświadczeń. Podczas pisania z bliskimi młodzi ludzie doceniali możliwość „uzyskania większej liczby opinii i posiadania forum, na którym mogli podzielić się swoimi przemyśleniami”.
Nastolatki i młodzi dorośli również czuli, że bliscy pomagali im w motywowaniu się do dalszego działania. Piszący cenili sobie wsparcie „osób, które były z nimi przez cały czas i towarzyszyły im w tej podróży” podczas procesu pisania.
Niektórzy młodzi ludzie woleli zachować swoje osobiste teksty dla siebie i jest to całkowicie zrozumiałe. Czasami pisanie wyłącznie dla siebie pozwala dzielić się swoimi przemyśleniami bez obaw o to, co pomyślą inni. Pisanie może być czymś, co robi się samodzielnie i nie trzeba się tym dzielić z innymi, jeśli nie chce się tego robić.
W innych przypadkach dzielenie się swoimi tekstami z osobami, którym ufają, może mieć duże znaczenie. Zebranie większej liczby opinii może również oznaczać rozmowę z innymi osobami na temat różnych procesów pisania, uzyskanie pomysłów dotyczących poprawiania swoich opowiadań lub dzielenie się wskazówkami, które pomogły nam w pisaniu.
4. Nie traktujcie tego zbyt poważnie
Nastolatki i młodzi dorośli radzili innym, aby nie stresowali się i nie martwili pisaniem. Uważali, że młodzi ludzie nie powinni odczuwać zbyt dużej presji.
Nastolatki i młodzi dorośli powinni wiedzieć, że mogą sami zdecydować, w jaki sposób chcą opowiedzieć swoją historię, i nie muszą odpowiadać na żadne pytania, na które nie chcą odpowiadać. Nie ma złego sposobu na opowiedzenie swojej historii.
Jak ktoś powiedział: „Nie muszą zaczynać w jednym konkretnym miejscu”. Nastolatki i młodzi dorośli mogą wybierać różne sposoby opowiadania swojej historii, na przykład poprzez rozmowę, a pisanie jest tylko jednym z nich: „Nie musisz nawet nigdzie zaczynać, po prostu mów”. Funkcja pisania głosowego, dostępna w telefonie lub laptopie, wykorzystuje rozpoznawanie mowy do przekształcania wypowiedzi użytkownika na tekst pisany.
Autorzy chcieli, aby nastolatki i młodzi dorośli pamiętali, że doświadczenia związane z rakiem są dla każdego wyjątkowe:
„Nie ma złych odpowiedzi. Nie ma dwóch identycznych podróży.”
5. „Uwolnijmy je”
Ostatnia rada od nastolatków i młodych dorosłych brzmi następująco: „Uwolnij się, po prostu zaszalej.”
Nastolatki i młodzi dorośli biorący udział w naszym badaniu zachęcali młodych ludzi chorych na raka do podjęcia wysiłku związanego z pisaniem. Zdawali sobie sprawę, jak trudne może być zmaganie się z rakiem w młodym wieku, co jest jednym z powodów, dla których pisanie może pomóc.
Młodzi ludzie mówili o pisaniu jako o ważnym narzędziu dla wszystkich osób w tym wieku, a zwłaszcza „dla dzieci, które mogą zmagać się z trudnościami psychicznymi, emocjonalnymi i fizycznymi.”
Jednocześnie młodzi ludzie rozumieją również, jak skomplikowane może być życie z rakiem. Jak ujął to jeden z piszących: „Miejmy nadzieję, że [pisanie] komuś pomoże”. Dla niektórych pisanie może być sposobem na wyrażenie siebie, dającym poczucie siły i wolności, ale nie dla wszystkich musi tak być.
Jeden z nastolatków podzielił się następującymi słowami zachęty dla tych, którzy rozważają pisanie:
„Piszcie o tym, co uważacie za słuszne, i piszcie z serca”.
Opowiedzcie nam o swoich doświadczeniach związanych z pisaniem o raku na stronie together@stjude.org. Jaką radę masz dla innych nastolatków i dorosłych chorych na raka, którzy myślą o pisaniu?
